บทที่ 32 ผู้มีพระคุณ

ตลอดทางทิชานอนหลับตาเงียบๆ ไม่พูดไม่จา จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าหอพัก เธอค่อยๆ ปลดเข็มขัดนิรภัย พยายามก้าวลงจากรถด้วยตัวเอง

“ขอบคุณที่—”

“เดี๋ยวฉันขึ้นไปส่ง”

เตมินทร์พูดขึ้นมาขัดจังหวะคำขอบคุณของเธอ เขาเปิดประตูลงจากรถ เดินอ้อมมาฝั่งคนนั่ง แล้วย่อตัวหันหลังให้ทันที

“ขึ้นมา”

“พี่มินทร์ ชาเดินเอง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ